Życie w zjednoczeniu z Bogiem

Modlitwa, w swoich niezliczonych formach, jest najlepszym środkiem „zdobywania oliwy” Ducha Świętego. Duchowość Wspólnoty Błogosławieństw jest naznaczona zarówno „nowością jak i tradycją”, odnową tradycji przez tchnienie Ducha Świętego.

Nasza przyjaźń z Bogiem karmi się nieustanną modlitwą w szkole chrześcijańskiego Wschodu (modlitwą serca) i wierną praktyką modlitwy w szkole karmelitańskiej

Życie modlitewne

„Wspólnota uważa za swoją główną łaskę – życie modlitewne.” (Księga Życia, nr 60)

Modlitwa zajmuje istotne miejsce w naszym życiu. Wierzymy, że życie kontemplacyjne pozwala nam wejść w błogosławieństwo tych, którzy widzą Boga i stopniowo stają się coraz bardziej do Niego podobni, urzeczywistniając w ten sposób słowo św. Jana: „Wiemy, że gdy (Jezus) się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest.” (1 J 3, 2).

Życie modlitewne „to serce przy sercu” z Bogiem, od którego pochodzi owocność apostolstwa. To właśnie życie kontemplacyjne otwiera na osobistą i wspólnotową dyspozycyjność na działanie Ducha Świętego. Chodzi o to by oddać się Duchowi, coraz bardziej, osobiście i wspólnotowo, i stać się, przez to, współpracownikami Ducha Świętego.

„Kontemplacja nie jest to co innego, jak tylko tajemne, spokojne i miłosne udzielanie się Boga. Jeśli się da jej miejsce, rozpali ona duszę w duchu miłości” (Święty Jan od Krzyża).

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Każdy z nas, codziennie, przeznacza określony czas na adorację Najświętszego Sakramentu, słońca Miłości. Trwając w tej cichej modlitwie, pragniemy pozostawić nasze działania, by wejść w spojrzenie Tego, który JEST.

Lectio Divina

Słowa Pisma Świętego są naszym duchowym pokarmem. Dzięki lectio divina, kontemplacyjnej i modlitewnej lekturze Słowa Bożego, uczymy się wytrwale zgłębiać i zachowywać je w naszych sercach, tak by nauczyć się mądrości Boga, która przez to, co słabe zawstydza mocnych. Na obraz Dziewicy Maryi, Córki Izraela, staramy się, dzień i w nocy „zachować wszystkie te słowa w naszych sercach”, a idąc za ludem wybranym, czerpiemy z tradycji Ojców, skarby ukryte w Słowie.

Święci patronowie Wspólnoty

Wspólnota Błogosławieństw czuje się szczególnie wybrana przez trzech świętych: świętego Józefa, świętego Jana Maria Vianney i świętego Serafina z Sarowa, którzy ją inspirują do głębokiego życia duchowego; są dla niej przykładem. „Święci są jak gwiazdy, które inspirują nasze życie, jak księżyc, który pociąga ogromną masę oceanów. ”

 

Czytaj więcej …

Święty Józef, cichy ojciec na podobieństwo Ojca, który jest w Niebie, pomaga nam odkryć ojcostwo Boga. Sprawiedliwy i święty, w wierze Abrahama, opiekun Kościoła, towarzyszy nam w komunii z ludem pierwszego przymierza. Oblubieniec Dziewicy Maryi i głowa Świętej Rodziny, wspiera nas w naszym pragnieniu życia w duchu i wartościach rodzinnych. Chętnie się na nim opieramy, w naszym pragnieniu życia oddanego Opatrzności Bożej i uległości natchnieniom Ducha Świętego.

Dwaj inni święci, św. Jan Maria Vianney, proboszcz z Ars, świadek miłujący dusze i kapłaństwo, oraz św. Serafin, pustelnik z Sarowa, przez którego odkryliśmy nasze „powołanie do modlitwy nieustannej”, wprowadzili nas w skarby tradycji Kościoła, który ma dwa płuca – zachodnie i wschodnie i zachęcają nas do modlitwy o jedność między Kościołami – Wschodnim i Zachodnim.


Wielcy doktorzy Karmelu

W szkole wielkich doktorów Karmelu: Św. Teresy z Avila i  Św. Jana od Krzyża, uczymy się życia modlitewnego. Oni nam wskazują drogę do kontemplacji, aby stać się bliskimi przyjaciółmi Boga.
Św. Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza uczy nas „swojej małej drogi”, którą jest duchowe dziecięctwo i miłość.

Czytaj więcej…

Przesłanie małej Tereski można podsumować słowami Ewangelii: „Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”. Do każdego pokolenia Tereska mówi, że Boże miłosierdzie jest nieskończone i że przez świętych sam Bóg przychodzi szukać swoje chore i zagubione dzieci, o ile tylko otwierają się na Jego miłosierdzie.